woensdag 2 mei 2012
Labour day enzo
De afgelopen 2 maanden zijn we vooral bezig geweest met reizen en werken in de branches. Terug in Bafoussam was het 1 mei Labour day. De nieuwe uniforms waren in onze afwezigheid gemaakt, dus we konden niet meedoen met de traditionele mars.
Na labour day, migraties en trainingen, houden we ons nu opeens weer bezig met sollicitaties, zorgverzekeringen, afscheidsfeestje etc.
Hierbij nog wat foto's van de afgelopen periode.
Werk in Mutengene.
Op weg naar de 'grand stand'.
Labour day march.
Net als vorig jaar de eerste plaats!
maandag 19 maart 2012
Vrouwendag 2012
Vorig jaar had Mirjam de vlag mogen dragen tijdens de "women's day march" in Bafoussam, maar dit jaar waren we in Yaounde. Daar zijn te weinig RIC vrouwen om mee te doen aan de mars, dus om het te vieren zijn we samen gaan eten. Het was een welkome break voor het harde werken, een het had een aantal van de dames genoeg energie gegeven om er hard tegen aan te gaan met de migratie die volgde na de vrouwendag. Hierbij wat plaatjes...
De dames van RIC Yaounde.
Mirjam's zelfgemaakte jurk.
Samen eten.
zondag 26 februari 2012
En brousse
We zijn weer terug van onze vakantie naar noord Kameroen. Hierbij een kort verslag.
De wegen waren, zoals verwacht, erg slecht. In Magba aangekomen kwam er een naar ratelend geluid bij de vooras vandaan. Een bushmonteur heeft het euvel bekeken en een borgring die los zat vastgelast. Toen zijn we zijn weer doorgereden. Helaas hield de reparatie het niet heel lang vol. Onderweg hebben we, met een steen en veertje als gereedschap, de boel weer stil gekregen. Toch zijn we aangekomen bij onze bestemming Banyo. Ondanks de aankondiging op het bord, had de herberg had helaas geen stromend water, dus we moesten ons behelpen met flessen.
Veel stof onderweg...
De volgende dag zijn we naar Tibati gereden. We wilden eigenlijk verder komen, maar omdat het probleem met de vooras weer opspeelde, hebben we in Tibati weer een monteur opgezocht. Die heeft de hele stad afgezocht, maar de benodigde onderdelen niet kunnen vinden. Een volgende bushreparatie volgde. Zonder de juiste onderdelen kan je er altijd met een grote hamer tegenaan slaan, want "dat houdt het wel vol totdat je terug bent in Bafoussam". Tegenover de garage (een paar palen met een grasdakje) was een herberg. Omgerekend kostte de kamer EUR 4.60 per nacht. Er was stromend water, de matrassen waren goed en de kamer was schoon. Heerlijk weer een keer fatsoenlijk het stof uit je oren te kunnen wassen.
De volgende dag zijn we naar Ngaoundere gereden. De belofte van de monteur in Tibati ten spijt, zo'n 20 kilometer voor Ngaoundere, bij een botverpulverende wasbordweg, begon de vooras weer te ratelen. Gelukkig zouden er in Ngaoundere onderdelen te krijgen zijn, zodat we het probleem goed konden oplossen. Dachten we...
Na het eerste het beste hotel geboekt te hebben en een aardig goede nachtrust, zijn we de onderdelen gaan zoeken. Na (waarschijnlijk) alle onderdelenhandelaren gevraagd te hebben, zaten we nog steeds zonder de onderdelen. Als we op onderdelen moesten wachten, zou het minstens 2 dagen duren voordat ze in Ngaoundere zouden zijn. Aangezien het droog seizoen is, en de wegen niet heel onberijdbaar slecht zijn, hebben we weer een bushreparatie laten doen. Dat zou de boel in ieder geval stil moeten houden. In het begin van de middag zijn we vertrokken naar de bush. Ten noorden van Ngaoundere begon de hitte pas echt voelbaar te worden. Nadat we de verharde hoofdweg afgegaan hebben we nog ongeveer 2 uur door de bush gereden om bij het hotel/campement in Benoue aan te komen. De boukarou's (ronde hutjes) zijn keurig verzorgd met stromend warm water en goede bedden.
Typische dorpjes in het noorden van Kameroen.
In het park hebben we verschillende wandelingen gemaakt en zijn we 1 keer met de auto een stukje gaan rijden. We zagen heel veel herten/gazelachtigen maar ook nijlpaarden, krokodillen en giraffen. Overdag was het onwijs heet, dus we zijn er aan het begin van de ochtend en het eind van de middag steeds op uit gegaan.
Bewoners van de Benoue rivier.
Een dag voordat we verder wilden reizen, bleek dat we een lekke band hadden. Een van de mensen die in het campement zei dat hij de band wel kon maken. Om een lang verhaal kort te maken: De niet al te snuggere man kon het niet. We hebben toen iemand betaald om met de band op de motor naar een bandenplakker te brengen, zodat we in ieder geval met een reserveband het vervolg van de reis konden beginnen.
Weggespoelde brug.
Het vervolg naar het noorden is vrij vlot gegaan. In nationaal park BoubaNdjida zijn de hutjes vergelijkbaar met Benoue, maar de tent wordt gerund door een fransman. Er komen dan ook veel fransen naar het kamp, het was veel drukker dan in Benoue. Helaas zijn er veel stropers in het park, waardoor ze het risico te groot vinden op te voet op pad te gaan. Dat vonden we erg jammer, we hadden al zo veel ingeblikt gezeten, dat een beetje beweging juist lekker zou zijn. Maar ja, als je bedenkt dat vorig jaar twee parkwachters waren neergeschoten door stropers, is het ook wel begrijpelijk dat ze erg voorzichtig zijn.
We hebben verschillende ritten gemaakt door het park en veel gazellen en antilopen gezien en ook weer giraffen, olifanten, jakhalzen en een caracal.
Lord Derby Eland, met een gewicht tot 900 kg de grootste antelopesoort.
Mams met kroost.
De terugreis is grotendeels via dezelfde route gegaan als de heenweg. Vanwege de problemen met de auto hadden we de avontuurlijke terugroute maar achterwege gelaten. Gelukkig was de eerste regen gevallen, waardoor er veel minder stof was op de wegen dan op de heenweg. We zijn heel moe weer teruggekomen van het reizen, maar hebben vooral genoten van de mooie reis!
Lokaal transport.
De wegen waren, zoals verwacht, erg slecht. In Magba aangekomen kwam er een naar ratelend geluid bij de vooras vandaan. Een bushmonteur heeft het euvel bekeken en een borgring die los zat vastgelast. Toen zijn we zijn weer doorgereden. Helaas hield de reparatie het niet heel lang vol. Onderweg hebben we, met een steen en veertje als gereedschap, de boel weer stil gekregen. Toch zijn we aangekomen bij onze bestemming Banyo. Ondanks de aankondiging op het bord, had de herberg had helaas geen stromend water, dus we moesten ons behelpen met flessen.
De volgende dag zijn we naar Tibati gereden. We wilden eigenlijk verder komen, maar omdat het probleem met de vooras weer opspeelde, hebben we in Tibati weer een monteur opgezocht. Die heeft de hele stad afgezocht, maar de benodigde onderdelen niet kunnen vinden. Een volgende bushreparatie volgde. Zonder de juiste onderdelen kan je er altijd met een grote hamer tegenaan slaan, want "dat houdt het wel vol totdat je terug bent in Bafoussam". Tegenover de garage (een paar palen met een grasdakje) was een herberg. Omgerekend kostte de kamer EUR 4.60 per nacht. Er was stromend water, de matrassen waren goed en de kamer was schoon. Heerlijk weer een keer fatsoenlijk het stof uit je oren te kunnen wassen.
De volgende dag zijn we naar Ngaoundere gereden. De belofte van de monteur in Tibati ten spijt, zo'n 20 kilometer voor Ngaoundere, bij een botverpulverende wasbordweg, begon de vooras weer te ratelen. Gelukkig zouden er in Ngaoundere onderdelen te krijgen zijn, zodat we het probleem goed konden oplossen. Dachten we...
Na het eerste het beste hotel geboekt te hebben en een aardig goede nachtrust, zijn we de onderdelen gaan zoeken. Na (waarschijnlijk) alle onderdelenhandelaren gevraagd te hebben, zaten we nog steeds zonder de onderdelen. Als we op onderdelen moesten wachten, zou het minstens 2 dagen duren voordat ze in Ngaoundere zouden zijn. Aangezien het droog seizoen is, en de wegen niet heel onberijdbaar slecht zijn, hebben we weer een bushreparatie laten doen. Dat zou de boel in ieder geval stil moeten houden. In het begin van de middag zijn we vertrokken naar de bush. Ten noorden van Ngaoundere begon de hitte pas echt voelbaar te worden. Nadat we de verharde hoofdweg afgegaan hebben we nog ongeveer 2 uur door de bush gereden om bij het hotel/campement in Benoue aan te komen. De boukarou's (ronde hutjes) zijn keurig verzorgd met stromend warm water en goede bedden.
In het park hebben we verschillende wandelingen gemaakt en zijn we 1 keer met de auto een stukje gaan rijden. We zagen heel veel herten/gazelachtigen maar ook nijlpaarden, krokodillen en giraffen. Overdag was het onwijs heet, dus we zijn er aan het begin van de ochtend en het eind van de middag steeds op uit gegaan.
Een dag voordat we verder wilden reizen, bleek dat we een lekke band hadden. Een van de mensen die in het campement zei dat hij de band wel kon maken. Om een lang verhaal kort te maken: De niet al te snuggere man kon het niet. We hebben toen iemand betaald om met de band op de motor naar een bandenplakker te brengen, zodat we in ieder geval met een reserveband het vervolg van de reis konden beginnen.
Het vervolg naar het noorden is vrij vlot gegaan. In nationaal park BoubaNdjida zijn de hutjes vergelijkbaar met Benoue, maar de tent wordt gerund door een fransman. Er komen dan ook veel fransen naar het kamp, het was veel drukker dan in Benoue. Helaas zijn er veel stropers in het park, waardoor ze het risico te groot vinden op te voet op pad te gaan. Dat vonden we erg jammer, we hadden al zo veel ingeblikt gezeten, dat een beetje beweging juist lekker zou zijn. Maar ja, als je bedenkt dat vorig jaar twee parkwachters waren neergeschoten door stropers, is het ook wel begrijpelijk dat ze erg voorzichtig zijn.
We hebben verschillende ritten gemaakt door het park en veel gazellen en antilopen gezien en ook weer giraffen, olifanten, jakhalzen en een caracal.
De terugreis is grotendeels via dezelfde route gegaan als de heenweg. Vanwege de problemen met de auto hadden we de avontuurlijke terugroute maar achterwege gelaten. Gelukkig was de eerste regen gevallen, waardoor er veel minder stof was op de wegen dan op de heenweg. We zijn heel moe weer teruggekomen van het reizen, maar hebben vooral genoten van de mooie reis!
dinsdag 7 februari 2012
Voortgang
De afgelopen weken zijn enorm druk geweest. De 2 branches in Bafoussam en het hoofdkantoor zijn gemigreerd naar de nieuwe software, dus we zijn heel druk bezig geweest met training geven en support geven. Net na de migratie waren 2 leden (van de 5) van het migratieteam ziek geworden, wat de druk nog eens extra hoog maakte. Toen kwam er ook nog een branchmanagersmeeting tussendoor afgelopen vrijdag en zaterdag... Planning is en blijft hier moeilijk. Gelukkig zijn de branches hier nu 'live', dus we gebruiken deze week om de laatste problemen op te lossen en dingen op hun plek te zetten voor als we weg zijn. Vanaf volgende week zijn we namelijk 2 weken op pad om wat van het noorden van Kameroen te zien. Daar kijken we erg naar uit!
Verder komt de einddatum van het contract erg snel dichterbij. Er is nog zo veel te doen in zo weining tijd. De voortgang gaat lang niet zo snel als gewild. Aan de andere kant hebben we ook al aardig wat resultaten behaald. Gisteren hebben de leden van ons projectteam een bonus gekregen van het management, op basis van onze argumentatie die we voor ieder projectlid hadden geschreven. Het was voor ons leuk om te zien dat dat erg werd gewaardeerd.
De volgende keer volgen hopelijk wat leuke foto's van het noorden van Kameroen...
Verder komt de einddatum van het contract erg snel dichterbij. Er is nog zo veel te doen in zo weining tijd. De voortgang gaat lang niet zo snel als gewild. Aan de andere kant hebben we ook al aardig wat resultaten behaald. Gisteren hebben de leden van ons projectteam een bonus gekregen van het management, op basis van onze argumentatie die we voor ieder projectlid hadden geschreven. Het was voor ons leuk om te zien dat dat erg werd gewaardeerd.
De volgende keer volgen hopelijk wat leuke foto's van het noorden van Kameroen...
zaterdag 24 december 2011
Traditionele bruiloft
Het duurde even voordat we de foto's hadden, maar hierbij dan een kort verslag van de traditionele bruiloft die we eind november hadden. Er zijn 3 manieren waarop mensen hier trouwen: traditioneel, voor de wet en voor de kerk. Het komt vaak voor dat het wettelijke huwelijk vele jaren na het traditionele huwelijk plaatsvindt.
Het grootste deel van het huwelijk is een familieaangelegenheid. Het vragen om de hand van de bruid gebeurt dan ook niet door de aanstaande bruidegom, maar door zijn familie. Vader, ooms en broers gaan naar de familie van de beoogde bruid om overeenstemming te krijgen over het huwelijk. Hoewel volgens de wet het geven van een bruidsschat niet is toegstaan, komt het bij ieder traditioneel huwelijk voor. Na de succesvolle onderhandelingen wordt de datum voor het huwelijk afgesproken.
De meeste traditionele huwelijken vinden plaats in het dorp van de familie van de bruid. Voor ons betekende dat een reis naar de noord-west regio. Een geplande rit door de bergen duurde veel langer dan gepland, omdat de wegen onwijs slecht waren.
En route...
De gelegenheid startte in de avond. De setting was op het terrein van familie van de bruid, maar de bruid was zelf niet aanwezig. De hoofden van beide families zaten vooraan en de gasten zaten onder 2 partytenten; de familie/aanhang van de bruidegom aan de ene kant en de familie/aanhang van de bruid aan de andere. Bij de opening van de avond vroeg de familie van de bruid zich hardop af wat al die onbekende mensen hier toch deden. Als reactie daarop zei de vader van de bruidegom "Ik heb een plantaanstek gezien in je dorp, die ik graag in mijn eigen dorp wil planten."
Hij kreeg daarop de reactie "Oh dat kan, ik heb heel veel plantaanstekken hier. Ik zal je er wat laten zien, zodat je kan aangeven welke je wilt." En dus werd een "boerderij" getoond aan de familie...
De eerste 'boerderij' wordt getoond aan de familie van de bruidegom.
De vader van bruidegom was niet tevreden en zei: "Maar dit zijn geen plantaans, dit zijn bananen..."
Ook de volgende "boerderij" was niet naar zijn tevredenheid: "Dit zijn wel plantaans, maar ik wil een banga [speciaal soort plantaan]." Uiteindelijk is meerdere keren de keus gegeven aan de vader van de bruidegom, welke plantaanstek hij dan wilde. Verschillende keren moest de familie van de bruid ook overtuigd worden door de familie van de bruidegom om meer "boerderijen" te tonen. En er waren er uitbundige discussies over het beste seizoen om een plantaanstek over de poten. Uiteidenlijk was de keus gemaakt en werd de keus onder luid applaus en gejuig getoond aan de familie.
De uiteindelijk uitgekozen plantaanstek.
De vraag was toen wie het plantje dan moest gaan verzorgen. Die vraag werd toen aan de bruid gesteld. Ze mocht iemand uitkiezen en ging op zoek naar haar partner, die tot dan toe gewoon tussen de families zat. Na een korte zoektocht werd hij naar voren gehaald. Hierna moest de bruid aangeven of haar familie de palmwijn, die de familie van de bruidegom had meegenomen, moest drinken. Dit is de 'formele' bevestiging dat het huwelijksaanzoek van de familie word geaccepteerd. Hierna volgde het eten en natuurlijk het feest.
Wij met het bruidspaar.
Rond een uur of 3 in de nacht is de familie van de bruidegom vertrokken met de bruid om in hun dorp hun eigen inwijding van het huwelijk te doen, en om daar verder feest te vieren.
De volgende ochtend vroeg werd het varken, dat onderdeel was van de bruidsschat, geslacht en verdeeld in de familie. Ook was de traditionele overhandiging van een vrouwtjesgeit aan de moeder van de bruid. De geit is ter vervanging van de dochter, en de familie verwacht op het moment dat de geit gaat jongen, dat de bruid dat ook doet...
Mirjam met haar eigen stukje van het varken.
De geit voor de bruid's moeder.
Het grootste deel van het huwelijk is een familieaangelegenheid. Het vragen om de hand van de bruid gebeurt dan ook niet door de aanstaande bruidegom, maar door zijn familie. Vader, ooms en broers gaan naar de familie van de beoogde bruid om overeenstemming te krijgen over het huwelijk. Hoewel volgens de wet het geven van een bruidsschat niet is toegstaan, komt het bij ieder traditioneel huwelijk voor. Na de succesvolle onderhandelingen wordt de datum voor het huwelijk afgesproken.
De meeste traditionele huwelijken vinden plaats in het dorp van de familie van de bruid. Voor ons betekende dat een reis naar de noord-west regio. Een geplande rit door de bergen duurde veel langer dan gepland, omdat de wegen onwijs slecht waren.
De gelegenheid startte in de avond. De setting was op het terrein van familie van de bruid, maar de bruid was zelf niet aanwezig. De hoofden van beide families zaten vooraan en de gasten zaten onder 2 partytenten; de familie/aanhang van de bruidegom aan de ene kant en de familie/aanhang van de bruid aan de andere. Bij de opening van de avond vroeg de familie van de bruid zich hardop af wat al die onbekende mensen hier toch deden. Als reactie daarop zei de vader van de bruidegom "Ik heb een plantaanstek gezien in je dorp, die ik graag in mijn eigen dorp wil planten."
Hij kreeg daarop de reactie "Oh dat kan, ik heb heel veel plantaanstekken hier. Ik zal je er wat laten zien, zodat je kan aangeven welke je wilt." En dus werd een "boerderij" getoond aan de familie...
De vader van bruidegom was niet tevreden en zei: "Maar dit zijn geen plantaans, dit zijn bananen..."
Ook de volgende "boerderij" was niet naar zijn tevredenheid: "Dit zijn wel plantaans, maar ik wil een banga [speciaal soort plantaan]." Uiteindelijk is meerdere keren de keus gegeven aan de vader van de bruidegom, welke plantaanstek hij dan wilde. Verschillende keren moest de familie van de bruid ook overtuigd worden door de familie van de bruidegom om meer "boerderijen" te tonen. En er waren er uitbundige discussies over het beste seizoen om een plantaanstek over de poten. Uiteidenlijk was de keus gemaakt en werd de keus onder luid applaus en gejuig getoond aan de familie.
De vraag was toen wie het plantje dan moest gaan verzorgen. Die vraag werd toen aan de bruid gesteld. Ze mocht iemand uitkiezen en ging op zoek naar haar partner, die tot dan toe gewoon tussen de families zat. Na een korte zoektocht werd hij naar voren gehaald. Hierna moest de bruid aangeven of haar familie de palmwijn, die de familie van de bruidegom had meegenomen, moest drinken. Dit is de 'formele' bevestiging dat het huwelijksaanzoek van de familie word geaccepteerd. Hierna volgde het eten en natuurlijk het feest.
Rond een uur of 3 in de nacht is de familie van de bruidegom vertrokken met de bruid om in hun dorp hun eigen inwijding van het huwelijk te doen, en om daar verder feest te vieren.
De volgende ochtend vroeg werd het varken, dat onderdeel was van de bruidsschat, geslacht en verdeeld in de familie. Ook was de traditionele overhandiging van een vrouwtjesgeit aan de moeder van de bruid. De geit is ter vervanging van de dochter, en de familie verwacht op het moment dat de geit gaat jongen, dat de bruid dat ook doet...
zondag 20 november 2011
Infuus
Officiele cijfers zijn moeilijk te verkrijgen, maar het alcoholgebruik in Kameroen wordt vaak ingeschat als één van de hoogste van Afrika. Een fles bier is hier standaard 65cl, het dubbele van een flesje in Nederland. Sommige critici zeggen dat de overheid gebaat is bij goedkope en goed verkrijgbare alcohol, omdat dat de mensen 'tevreden' houdt.
We drinken hier geregeld (met mate) een biertje. Na de verschillende merken geprobeerd te hebben, is de vaste keus "Mützig" (
) geworden. In de buurt kwamen we de volgende muurschildering tegen, en wel op een medische kliniek:
We drinken hier geregeld (met mate) een biertje. Na de verschillende merken geprobeerd te hebben, is de vaste keus "Mützig" (
) geworden. In de buurt kwamen we de volgende muurschildering tegen, en wel op een medische kliniek:
woensdag 16 november 2011
Werk
De hoofdbranch is nu gemigreerd naar de nieuwe software. Het was ontzettend hard werken; we hebben haast geen enkel moment rust gehad. Het was extra lastig aangezien er geen fulltime branchmanager is en omdat er vanwege een fraudezaak veel tijd ging zitten in de activiteiten voor de rechtbank. In ieder geval gaan de dagelijkse transacties nu in het nieuwe systeem. Natuurlijk zijn er nog wat zaken om te 'fine-tunen' de komende periode, maar de ergste druk is er nu af. De grootste uitdaging is nu om het organisatorische gedeelte goed voor elkaar te krijgen. Dat is niet zo makkelijk, omdat er veel relaties zowel prive als professioneel door elkaar lopen. De uitdaging is om daar tactisch maar effectief mee om te gaan. Gelukkig hadden we afgelopen weekend wat anders dan werk, we hadden namelijk een traditionele bruiloft. Daarover zullen we binnenkort een blogpost schrijven.
Abonneren op:
Posts (Atom)