Dansen op iemands graf

Afgelopen weken zijn we twee keer naar een zogenaamde 'cry die' gegaan. Dit zijn herdenkingsfeesten na een bepaalde periode, meestal een aantal jaren, om de overledene(n) te herdenken. Een cry die wordt niet zomaar voor iedereen gegeven; alleen degenen die veel voor een familie hebben betekend, komt die eer toe. Vrijwel altijd is het graf van de familieleden op het terrein van de familie. Deze feesten worden vooral in het Noordwesten gehouden in het droge seizoen na het oogsten. De wegen zijn dan beter begaanbaar en de mensen kunnen makkelijk naar het dorp reizen om het feest bij te wonen.
De eerste cry die was in Ndop, waar we waren uitgenodigd door een collega. Ze was al 2 dagen bezig met alle voorbereidingen om iedereen te eten te geven. Na een kerkdienst werd er namelijk uitgebreid gegeten. Het hele dorp komt, en veel mensen, vrienden en familie van buiten af. Al die mensen krijgen natuurlijk te eten. Daar blijkt ook wel dat het geven van een cry die niet aan de armsten in besteed; het geven van zo'n feest is een kostbare aangelegenheid. Na het eten begon het traditionele deel. Dansen, zingen, muziek en ju ju. De dansen waren spectaculair! Er waren verschillende groepen die verschillende dingen uitbeelden in de dans en in de kleding. Er waren dierenmaskers, en kleding die bij het dier paste. Krijgers kleding en dansers die goed en kwaad uitbeelden. En zo kwam het dat ze op het graf gingen dansen. Het is voor ons heel apart dat de rituele dansen samen gaan met het christelijk geloof, de dansen waren vol van bijgeloof. Het muziek maken met al de traditionele instrumenten was erg mooi. Wat een ervaring! De verschillende drums waren erg mooi. Houten met dierenvel, half open boomstam, latten waar een deel uitgekerfd is voor een andere klank, die overdwars op boomstammen liggen. Buizen en koeiehoorns om muziek uit te blazen, kalebassen met kralen er omheen, en grote bellen om op te slaan. Constant werden er geweerschoten gelost, wat af en toe erg schrikken was.
De tweede cry die was in Oshie, waar Hanno meteen nog wat werk in het RIC kantoor kon doen. Hoewel er verschillen zitten in de lokale tradities en dansen, was het programma vergelijkbaar: kerkdienst, zingen, muziek, dansen, ju ju, veel eten en nog meer drinken. Het gaf ons een mooie indruk van de tradities hier.

Fijne feestdagen

Als je hier word uitgenodigd voor eten, begrafenis, trouwerij, verjaardag, etc wordt verwacht dat je er netjes uitziet. En trek je mooie schoenen aan! Ze zijn hier erg van het opdoffen, maar mooie schoenen is een must! Zeker als je geld hebt, dan geef je dat uit aan nette kleding en schoenen. Op een cry die aankomen op flipflops, zoals Hanno had gedaan, kan eigenlijk echt niet. Dus voortaan gaan onze mooie schoenen mee! Hanno heeft nu 'pointinini' (zie foto) aangeschaft en is daar helemaal hip mee.
Fijne feestdagen iedereen!

Moto's

Met de komst van goedkope motorfietsen uit China, is het vervoer hier in Kameroen enorm veranderd. Duizenden motorfietsen, hier "moto's" genoemd, overspoelen de straten, wegen en paden in Kameroen. 90% Van de moto's zijn van het merk Nanfang, en er rijden ook nog wat Chanlin's, Wonda's, Lifan's en Kymco's rond. Het zijn allemaal lichte motorfietsen van rond de 150cc, maar de prestaties die geleverd worden door deze moto's en de berijders ("benskin" in pidgin) zijn best indrukwekkend. Verreweg de meeste moto's worden als moto taxi ingezet. We hebben gehoord dat de criminaliteit is afgenomen sinds de komst van de moto's. Eerst waren er veel mensen die geen werk hadden en gingen stelen. De moto's geven werkgelegenheid door ze in te zetten als taxi, en de kosten zijn veel lager dan voor een autotaxi. In de praktijk betekent een moto taxi dat je alles, wat je anders in een gewone taxi zou proppen, nu op een moto stouwt. Een dikke zeug die naar het slachthuis wordt gebracht, kan best overdwars achterop een moto.

Moto's hebben ook als voordeel dat ze makkelijker in te zetten zijn op de beroerde wegen hier. Het om kuilen en stenen heen rijden is vaak makkelijker dan met een auto. In het verre noorden van Kameroen zijn er amper auto's, het meeste vervoer gaat per moto. Hieronder nog wat verzamelde foto's...

H&M Veevervoer

Vorig weekend zijn we naar Bamessing en Kumbo gereisd. We merken nu echt wat het droge seizoen doet qua stof! Alles in de auto zat onder een laagje rood zand, inclusief wij zelf. De rit naar Kumbo was erg ruw, onverhard, en door de regen veel putten en geulen in de weg. Je komt niet boven de 40 km per uur uit. We hebben de nacht bij Pat doorgebracht, een al wat oudere dame, die voor VSO bij de Kumbo council werkt. Zondag heeft zij ons een zuivelhoeve laten zien, waar ze yoghurt en kaas (!) produceren. Het zag er voor Kameroen standaard geweldig uit! We werden erg vriendelijk onthaald, en kregen een rondleiding in deze kleine fabriek. Natuurlijk hebben we kaas gekocht!! Het smaakt lang niet als onze kaas, maar goed te pruimen, en het is kaas! We zijn nog langs geweest bij Catherine, die een palliatieve dokter is, en voor een groot ziekenhuis werkt in Kumbo. Bij haar hebben we geluncht en meteen na de lunch vertrokken, omdat de terugreis nog ongeveer 5 uur is. Een vriend van haar moest weer terug naar zijn dorp, maar had geen vervoer, dus of hij met ons mee mocht rijden naar Bafoussam en daar de bus pakken. Hij had een grote zak met mais mee voor zijn familie, en een geit om met kerst te slachten. Dus alles achterin gepropt. Op wat gemekker na, heeft de geit zich erg goed gedragen op de terugweg!

In Kameroen...

In Kameroen:
- onderhandel je over de prijs van een ananas
- onderhandel je over de prijs van een taxirit
- onderhandel je over de hoogte van verkeersboetes
- onderhandel je over de prijs van je rijbewijs
- ... (etc etc)
- heb je weinig kruiden nodig, je hebt tenslotte maggi(blokjes)
- zit je met z'n zevenen in een toyota starlet taxi
- zit je met z'n vierentwintigen in een 15 persoons minibusje
- ...is er op het dak dan nog ruimte voor bananen, kippen en geiten
- betaal je de rekening als je iemand voorstelt om samen wat te gaan drinken of eten
- ...ook als diegene iemand anders erbij uitnodigt
- urineren en poepen ze gewoon in de goot, ook midden in de stad
- kan je als volwassene gewoon met een smurfenmuts over straat.
- ...ook een Winnie de poeh muts, kerstmanmuts of berenmuts is leuk.
- is de spiermaag van de kip alleen voor de man van het huis.
- drinkt de man ook het laatste restje uit de fles (palm)wijn of bier
- kan je in overheidsgebouwen de toegang worden geweigerd als je slippers draagt
- noem je je dorpsgenoten, stamgenoten en vrienden ook je broers en zussen
- is de dichtstbijzijnde McDonald's 3575 kilometer ver weg...

Fikkies

Twee dagen zijn ze bezig rubber en ander afval te verbranden in het landje achter ons appartementen blok. Ze starten rond 5 uur in de morgen... Beide keren zijn we wakker geworden van de lucht. Mega chemische, dikke zwarte rookwolken als het vuur begint! Dus snel alle ramen dicht. We snappen echt niet dat ze afval gaan verbranden, ze halen hier elke (!) dag vuilnis op. Maar de paar 100 meter naar de afvalbak is te ver... De keuken kunnen we niet in, omdat die open is naar buiten, en we anders uitgerookt worden.

When God made man...

"... he gave white man the watch, and black man time." 4 Weken geleden hebben we voor het eerst een workshop time-management gegeven. We zouden om 8 uur starten, en werd Afrikaanse tijd; half 9... We moesten er een beetje om lachen, want het illustreert goed hoe er hier met tijd omgegaan word. We kwamen er achter dat ze hier nog nooit een workshop hadden gehad, en moesten uitleggen wat dat inhield. We begonnen met een quotes opdracht. Hanno had quotes verzameld over tijd, uit de westerse wereld en uit Afrika. Ze mochten reageren op de quote die ze kregen. Die quote uit de titel van deze blogpost was er één. Leuke reacties! We hebben ze een multitasking opdracht laten doen, om aan te geven dat dat erg moeilijk is, en je je beter kunt focussen op 1 taak. De volgende opdracht was om een doel te formuleren volgens het SMART acroniem. Ze moeten hier zelf mee aan de slag, een doel maken, en dat in een maand uit proberen. De bevindingen mogen ze presenteren in de volgende workshop. We hebben de "Eisenhower diagram" gebruikt om ze te laten zien dat je keuzes kunt maken in hoe (niet) urgent en (niet) belangrijk een taak kan zijn, door ze verschillende situaties te laten opplakken in het diagram, waar zij dachten dat het thuis hoorden. We hadden 2 groepen, en de discussie erna was erg leuk!
Na aanleiding van de evaluatie formulieren hebben we de workshop wat aangepast. Er zit een groot verschil in het Engels wat wij leren, en ze hier spreken. Pidgin Engels is heel simpel. We hebben tussen de verschillende groepen wat aanpassingen gemaakt. Dit is voor ons erg leerzaam. Hoe kun je theorie uitleggen zodat iedereen het begrijpt, door taal barrières heen? Hoe kun je mensen actief laten mee doen en denken? Waar voelen ze zich prettig bij? Wat vinden ze leuk om te doen? Maar vooral; Hoe ga je om met culturele verschillen? Hoe breng je je boodschap zonder veroordelend te zijn en hoe heeft de workshop het meeste impact? We zullen al deze aspecten mee nemen in volgende workshops!

Aangenomen

Vorige week maandag heeft Mirjam een sollicitatiegesprek gehad. En is aangenomen!!! Mirjam gaat Hanno en zijn collega's ondersteunen in het werk wat ze doen! Ze gaat 2 a 3 dagen werken voor RIC. Dit is vrij bijzonder, omdat ze hier geen part-time werk kennen. Sommige collega's moesten dan ook wel een beetje lachen, toen Mirjam zei dat ze nog tijd moest overhouden om boodschappen te doen, te koken en wassen. Elke dinsdagmorgen hebben we een vergadering, waar Mirjam voor gaat notuleren, en de actie lijst voor IT verbeteringen gaat bij houden.
Hanno en zijn collega's hebben, na een grondig onderzoek, een advies gemaakt in een nieuw banking software systeem. Het moet nu alleen nog goed gekeurd worden door het management. Dan kunnen de onderhandelingen beginnen voor het aanschaffen van het nieuwe systeem. Daarna volgt het migreren van de software, inrichten van de processen, overzetten van de data, en het trainen van het personeel. Nog veel werk, dat veel tijd gaat kosten! Dus als dit in gang word gezet, kan Mirjam nog veel doen om hen te ondersteunen.

Bezigheden

Veel mensen vragen zich af wat ik (Mirjam) nou de hele dag doe. Het "gewone" leven kost hier heel wat meer tijd dan in Nederland. Het draait vooral om eten!
Na elke maaltijd afwassen, in verband met de beestjes. Daarvoor moet ik eerst water verwarmen, er is alleen in de douche een boiler, en als de waterdruk genoeg is, warm water. Dus ben erg blij met m'n waterkoker. En wij hebben geluk met een boiler, want veel volunteers hebben alleen een koude douche!

Meestal ga ik 's ochtends brood halen een loopje van een kwartiertje. Ook probeer ik geregeld zelf brood te bakken. Ze hebben hier alleen wit stokbrood en "pain complet" wat licht bruin is. We missen de variatie en bruin brood van Nederland!! De pain complet eten we altijd, maar is lang niet altijd vers. En voor de verandering is het ook wel lekker om iets anders te eten. We hebben nog geen bruinmeel gevonden, maar wel rijstmeel, wat het brood wat zwaarder maakt. Voor de lekker doen we er pompoenpitten in, of sesamzaadjes. Voor een aantal dingen loop ik naar de supermarkt (er zijn er 3 in Bafoussam, niet te vergelijken met de appie) verder op.

Voor groente en fruit moet ik wat verder, 20 min lopen heen, en terug weer. Ik probeer 1 a 2 keer 's morgens, in de week naar de markt te gaan en dan alles te halen. Dat is wat veel, dus kan ik ook een taxi terug nemen voor 15 euro cent :) Op de markt moet je naar verschillende plekken lopen, voor verschillende dingen. Als ik naar de markt ben geweest en er is water was ik alles! Dit is alleen voor het ergste vuil er af te halen. Zelfs bananen wassen we! Daar moesten we een beetje om lachen toen ze dat zeiden bij de in country training, maar als je hier gezien hebt, snap je het. Mensen gebruiken de weg als toilet, waar de groente en fruit op worden gelegd. Ook hoorden we dat menselijke uitwerpselen als mest word gebruikt.

Rond 4 uur begin ik aan het avond eten. Het kost veel tijd om alles schoon te maken. Bijvoorbeeld rijst, uitzoeken op beestjes, 2 keer wassen. Bonen, uitzoeken op steenjes en andere dingen die je niet wilt eten, op aangevreten (door muizen) bonen. Bonen moeten we weken, dus 2 of 3 keer water verversen in 24 uur. Alle groente, als het kan schillen, anders vaak nog een keer wassen met gefilterd water. Er is hier niets kant en klaar, dus kost het eten maken wat meer tijd! Het enige wat we in de supermarkt kopen, wat je zo kunt eten, is mais en erwtjes uit blik. Maar je word er wel creatief van! Je kunt bijvoorbeeld heel goed pannenkoeken en béchamelsaus maken met poedermelk! En zelf pastasaus maken gaat ook erg goed, maar kost veel tijd. Tomaten ontvellen, koken. We eten hier wel meer, omdat we weinig vlees eten, dus meer groente hakken en snijden dan ik gewend was.

Tussen de bedrijven door probeer ik nog wat te sporten, en creatief bezig te zijn. Heb al wat kleding gemaakt, en beddengoed en gordijnen. Het wassen van kleding enz. gaat met de hand, en kost vaak een hele morgen om te doen. Gelukkig hebben we een wasman die de grote stukken doet, zoals beddengoed en handdoeken.

Water management

Afgelopen week is er weer weinig water geweest. Het water wat er kwam is altijd maar kortdurend, en de druk zo laag dat we niet konden douchen. Gelukkig heeft het veel geregend en hebben we aardig wat regenwater kunnen opvangen, via ons al eerder vertoonde "gaten in de regenpijp met touwtjes systeem". Omdat het water van het dak komt is het niet zo erg schoon. Dus heeft Mirjam een mooi trechtertje gemaakt van de bovenkant van een fles met daar een stuk stof in, Dat trechtertje, met knijpers aan de emmer gehangen met knijpers, werkte erg goed om het water te filteren, tot het echt ging stort regenen, toen stroomde het over... Toen maar een keukendoek over de emmer gespannen met knijpers, en de touwtjes daar op gelegd. Het regenwater gebruiken we voor de afwas, douchen en de stortbak vullen van de wc. Voor drinkwater (water wat door een keramische en koolstof filter gaat), en kookwater (water dat door een keramische filter gaat) willen we toch liever het kraanwater gebruiken omdat het wat schoner is. Het kraanwater slaan we op in onze 60 liter tonnen. Omdat we maar 2 emmers en een grote pan hebben, en we per dag 2 emmers water gebruiken, is het handig om 's nachts de gaten open te houden, voor het geval dat het gaat regenen, zodat we 's morgens weer water hebben. Zondag overdag had het flink geregend, en kon Hanno zich wassen (was nodig:) met ruim water. Dus hadden we besloten de gaten 's nachts open te laten staan om de emmer weer te laten vullen. Mirjam werd wakker van de regen, en besloot maar even te gaan checken hoe vol de emmer al was.... Die was al overstroomd, dus snel wat er uit scheppen en de andere emmer vullen, en een pan. Even checken of er kraanwater was, en jeeehhh kraanwater! De gaten weer dicht gestopt met oordoppen (de kurkjes waren wat vergaan, en we hadden nog van die zachte oordoppen van de vliegreis, en die werken goed als stoppen). Dus dan weer kannetjes vullen, de ton weer vullen, de waterfilter vullen, en een emmer. Al met al een half uur tot drie kwartier met water managen bezig geweest, voor dat ze rond kwart voor 4 weer in d'r bedje kroop. En ja, maandag weer geen water overdag.... Het blijft een beetje tobben, en we vrezen het ergste voor het droge seizoen, wat volgende maand begint. Ook snakken we naar een lange warme douche, en dan maakt het niet uit of het een mini straaltje is!

Visa drama, the sequel

En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet...

En ja... we zitten weer vast voor het visa.Het is vandaag donderdag. Ruime week geleden zijn we naar Yaounde vertrokken voor de visa. Na een enerverende reis kwamen we vorige week woensdagmiddag aan in Yaounde. We waren 's morgens vertrokken rond 9 uur, nadat de laatste werkzaamheden aan de auto waren afgerond. Na een lekkende remleiding, meerdere keren stoppen vanwege oververhitting en om de radiator te checken waren we verbrand, maar veilig aangekomen. En warm onthaald door Greg en Caroline, twee canadese VSO volunteers die sinds kort in Yaounde zijn gestationeerd.

Het visa kantoor was die middag al gesloten, dus zijn de papieren de volgende dag ingeleverd. maandag kregen we te horen dat de regels bij het visa kantoor zijn veranderd, en er moet nu eerst een afspraak gemaakt worden om uit te leggen wat je wilt. Woensdag was er een afspraak, en een staflid van VSO heeft zijn best gedaan om ons visa te regelen, maar moest vandaag maar weer terug komen.

We zijn ontzettend blij dat we bij Greg en Caroline mogen blijven, want dat is wel lekkerder dan in een hotel. We hopen dat we het weekend naar huis kunnen, het ziet er redelijk hoopvol uit...

Gelukkig heeft Mirjam heel wat voor het kantoor kunnen doen door te overleggen, en door het uittekenen van plannen.

Begrafenis

De week voor de begrafenis week zijn we elke avond naar de familie van Ofa geweest. Elke avond waren er mensen, werd er gehuild en gezongen. Donderdag avond was er de hele nacht een wake. Het begon met een dienst rond 6 uur, met zingen en een preek van een voorganger. Dat was rond half 9 afgelopen waarna er eten was. Veel mensen hadden eten gemaakt en naar de familie gebracht. Was nodig ook, want naar onze schatting waren er zeker 300 mensen. Mirjam was om 9 uur naar huis gegaan, en Hanno rond een uur of 11.

Vrijdag hebben we het lichaam opgehaald uit het mortuarium. Het is erg raar, maar ze spreken hier over "corps" (bij ons lijk) en niet lichaam. Er waren zoveel mensen in een kleine ruimte, dat we buiten zijn blijven wachten. We zijn toen naar de kerk gereden, waar een dienst was. Erg emotioneel! Een aantal familie leden sprak, met een persoonlijke noot. Een van zijn zussen viel flauw bij het "lichaam overdragen aan God", waar de naaste familie rond de kist stonden en er gebeden werd, of God Ofa wilden ontvangen. Ontzettend pijnlijk om te zien hoe de ouders en broers en zussen zoveel verdriet hebben. Na de dienst zijn we naar het huis van de familie gegaan om een broodje te eten en iedereen te verzamelen om naar Oshie te rijden. De rit ging eerst naar Bamenda (twee en een half uur rijden, met 4 mensen op de achterbank), waar de familie een huis heeft. Er was een legertruck gehuurd om ongeveer 30 man te vervoeren naar Oshie, waar er uit eindelijk 60 mensen op een gepakt ingepropt waren. De weg naar Oshie is onverhard en je hebt daar echt 4 wiel aandrijving nodig. De auto's die gingen zaten ook helemaal vol, 2 mensen op de bijrijders stoel voor, 4 tot 6 mensen op de achterbank, in de pick-ups zoveel als er maar pasten (hebben 16 geteld), met mensen die er met 1 been uithingen. Onder weg werd meneer Tata gebeld, dat er een probleem was met de Jeep lijkwagen. Bleek dat ze meer geld wilden, dan afgesproken, omdat ze een paar extra kilometers hadden gereden van de kerk naar het huis van de familie in Bafoussam..... Na een boel geschreeuw, hebben ze betaald, want wat moet je anders doen! Het lichaam moest die avond naar Oshie. Bij het huis van de familie in Bamenda stonden al mensen uit Oshie te wachten, om mensen die geen 4 wiel aangedreven wagens hadden daar op te pikken. Ook was er een koor dat de lijkwagen opwachtte, en toe zong. Rond een uur of 6 vertrokken we naar Oshie.
Onderweg nog een wagen uit de berm getrokken. Hanno had voor we vertrokken wat gereedschap gekocht, en een sleepkabel! We hebben het grootste gedeelte in het donker gereden, en dan is het echt zo zwart als de nacht! Bij het laatste dorp ongeveer 3 kwartier voor Oshie hebben we een poos staan wachten, om samen met de familie en het lichaam van Ofa, Oshie binnen te rijden. Ook voor veiligheid, omdat er op dat tijdstip geen verkeer meer langs komt, dus als je vast komt te staan is er niemand die je er uit haalt... Bleek dat de lijkwagen het had begeven, en er een nieuwe moest komen van uit Bamenda. We hoorde later, dat ze de kist gewoon op de grond hadden gezet en waren weg gereden... We kwamen rond half 10 aan in Oshie. Er is daar een soort compound (foto), met een RIC bank, winkel waar ze agrarische producten verkopen, en nog een huis van de familie, en huizen voor collega's. Mirjam is meteen een bed ingedoken, en Hanno heeft nog een poosje buiten bij rest van de mensen doorgebracht. Deze nacht was ook een wake. Deze keer waren we erg blij met een voorkeursbehandeling! We hadden een bed in een huis van een RIC collega. Omdat er zoveel mensen waren (meer dan ze gedacht hadden), hebben er mensen de hele nacht buiten doorgebracht, en het was erg koud! En hebben er mensen in auto's geslapen, en op banken en op de vloer van de RIC bank. We hebben jassen en omslagdoek uitgeleend, voor degene die geen bed hadden.

's Morgens was er weer een kerkdienst, waar na afloop we naar het graf zijn gelopen. Er was geen begraafplaats, maar ze hadden een graf gegraven achter de bank. Het begraven ging erg snel. Met wat moeite en geschreeuw over hoe ze de kist in het graf moesten laten zakken, hadden ze de kist, na een gebed, heel snel begraven. De moeder begon heel hard te huilen en "why??" te roepen, en zus van Ofa moest overeind gehouden worden, ze was echt helemaal van de kaart en niet echt bij zinnen. Echt erg verdrietig om dit te zien.
Wat later werd er nog door de lokale mensen saluutschoten afgevuurd.
We schatten dat er ongeveer 500 mensen bij de begrafenis waren. Daarna was er voor al deze mensen eten gekookt (!), en hebben we wat gegeten.

De weg terug was schitterend! Ontzettend mooi heuvelachtig gebied! En nu zagen we ook langs welke afgronden we de vorige nacht hadden gereden.... Van af Bamenda hebben we in het donker terug gereden. Dit was erger dan in het donker naar Oshie, omdat je zo verblind word door tegenliggers, dat je niet meer ziet hoe de weg loopt. We hopen dat we in de toekomst kunnen voorkomen om in het donker te rijden, want dit was geen fijne ervaring. We kwamen erg moe thuis. Wat wel leuk was, is dat veel mensen Hanno complimenten hebben gegeven voor zijn rijstijl! Ze waren een beetje onzeker en verrast dat Hanno zelf naar Oshie wilden rijden, "zou je geen chauffeur nemen", maar ze waren gelukkig niet teleurgesteld over Hanno's rijkunst

Het was een hele ervaring, maar we zijn blij dat we met de familie op deze manier afscheid hebben kunnen nemen van Ofa.
We kenden hem nog maar zo kort, maar we hadden allebei het gevoel een vriend te hebben verloren. Hij had zo veel humor en altijd een "big smile" op zijn gezicht. Ofa heeft ons erg geholpen ons thuis te laten voelen, door kleine dingen. We hebben samen gelachen om hoe dingen in Kameroen gaan, hij heeft Hanno met het op orde brengen van de auto geholpen, en Mirjam verteld dat je ook bevroren kip kunt kopen, en waar! We zullen met een glimlach aan hem denken!

Time i deh for cry

Op zaterdagnacht is de collega van Hanno, die met meningitis naar het ziekenhuis in Yaounde was overgeplaatst, overleden. In de korte periode dat we hier nog maar zijn, hadden we een goed contact opgebouwd met deze jonge man van nog maar 28 jaar. Hij zat nog zo vol levensvreugde en energie, en het is moeilijk te accepteren dat hij op zo'n jonge leeftijd overlijdt. De komende dagen zullen in het teken staan van wakes bij het huis van de familie en de begrafenis in het dorp waar de familie vandaan komt. We zullen je missen, Ofa.

Ziekte

De lijst met vaccinaties die we moesten halen voor vertrek naar Kameroen was aardig lang. Dat het niet volledig ten onrechte is, hebben we inmiddels wel gemerkt. In onze directe omgeving zijn al 2 gevallen malaria geweest, en het dieptepunt is momenteel een collega die meningitis en lichte vorm van typhus heeft. Hij is net overgeplaatst van het ziekenhuis in Bafoussam naar het ziekenhuis in Yaounde, omdat er nog te weinig vooruitgang in zijn situatie was. Op zich is het al heel wat dat hij uberhaupt in het ziekenhuis ligt; 1 collega is momenteel naar haar dorp omdat haar broer was overleden. Wat hij precies had is ons nog niet duidelijk. In ieder geval is de medische zorg in de dorpen veel minder goed.
Oh, en er is momenteel ook een cholera epidemie in noord Kameroen. Wij voelen ons gelukkig nog gezond en zijn daar heel blij mee!

Ons tweede uitje

Voor ons tweede uitje zijn we van Foumbot naar Bafoussam gereden. Een nog afgelegener gebied. Niet veel dorpjes. Maar de mensen die we tegen kwamen waren erg vriendelijk, lachen en zwaaien! We hebben schitterende vergezichten gezien onderweg. Mooie vlinders gezien. Een rots beklommen, en wat een uitzicht!! Schitterend! Hanno heeft nog een poging gedaan om te vissen in de Noun rivier. De stroming was een beetje te snel, dus geen vis gevangen... We hebben nog wel een emmer aarde gevuld, zodat we wat zaadjes kunnen planten. En natuurlijk hield de auto er weer mee op... Gelukkig hadden we de multitool bij ons en kon Hanno na wat gepruts hem weer aan de praat krijgen. Zelfde probleem als vorig weekend, dus daar moet nog even goed naar gekeken worden.

Ons eerste uitje

Vorig weekend zijn we voor het eerst op pad geweest met de auto! We zijn naar Bamenjin lake gereden. Dit is een stuwmeer. We zijn niet dicht bij het water geweest, maar de rit er naar toe en terug was erg mooi. Het was een onverharde weg, door kleine dorpjes. Duidelijk was dat ze hier niet veel blanke mensen zien. Iedereen staart je aan, met grote ogen en open mond, en als ze van de schrik bekomen zijn, zwaaien ze, of gaan ze "le blanc" roepen. Veel dorpjes waren keurig verzorgd, erf aangeveegd en geen afval op straat! Maar als een dorp wat groter is, met een soort van centrumpje, is het weer vies op de weg. Ze vegen dan alles naar het midden van de straat... We kwamen midden in de rimboe nog een vliegveldje en golfbaan tegen... We hadden al gehoord dat er een club was voor alleen leden, we zagen er geen, dus we weten niet zeker of dit het was!
Op de terugweg ongeveer 20 min van Bafoussam..... auto pech.... Gelukkig kunnen we altijd mensen van RIC bereiken, en de monteur van het bedrijf is ons komen redden. Een electrisch probleem, waardoor de motor geen brandstof meer kreeg en de motor uit viel. Hanno dacht al dat dit het geval was, maar we hebben hier nog geen gereedschappen in de auto verzameld, zodat hij het zelf kon maken. Binnenkort maar wat gereedschap gaan regelen!

Rijbewijs

Hoewel een internationaal rijbewijs (zo 1 van de ANWB) hier in Kameroen niet geldig is, spraken we een volunteer die bij controles gewoon doorgelaten was met zijn internationale rijbewijs. Waarschijnlijk weten ze niet wat ze er mee moeten, en nemen ze maar aan dat het goed is... Aangezien we geen risico willen nemen, hebben we toch maar de ambtenaar van het ministerie van verkeer gevraagd om een rijbewijs te maken. Hanno heeft inmiddels zijn 'attestation', oftewel het papiertje voor het voorlopig rijbewijs, gekregen. Nu is het wachten op de machine in Yaounde die de rijbewijzen maakt...

Visa drama

Vrijdag wilden we in Bafoussam ons visa verlengen. Het zou de 19e aflopen, en er was gezegd dat we dat hier konden vernieuwen met 3 maanden. Niet dus.... Het kon alleen in Yaounde, en we moesten dat vandaag gaan halen, omdat het tot de 19e (zondag) geldig was. Het kantoor zou rond half 4 dicht gaan..... Wij als een gek spullen in een koffertje gegooid en met chauffeur naar Yaounde gescheurd. In 3.5 uur er heen gereden. Francis, de chauffeur van de zaak, reed erg hard, maar veilig. Vanuit het immigratiekantoor in Bafoussam hadden ze Yaounde gebeld dat we er aan kwamen. Onderweg hen op de hoogte gehouden waar we waren. We kwamen na 4uur aan, En de dame in kwestie was er nog, en nog veel meer mensen...maar niet degene die we nodig hadden voor de stempels. De dame legde uit wat we nodig hadden voor een visa, kopieen van paspoort, visa en een geschreven verklaring voor een verzoek om visa. Aangezien het kantoor in het weekend dicht was, werd ons mee gedeeld dat we maandag terug moesten komen. Wij balen... Dat had ze dus ook kunnen vertellen toen we nog in Bafoussam waren, dan hadden we op ons gemakje zondag naar Yaounde kunnen rijden.
We zijn toen maar naar het RIC kantoor in Yaounde gegaan, en daar met de manager zitten kletsen en een biertje gedronken.
Zaterdag het VSO kantoor maar helemaal opgemeten, en met de mensen van VSO gesproken die er waren. Nog naar de grote supermarkt om mie en sojasaus te halen, dat hebben ze niet in Bafoussam. Zondag een wandelingetje gemaakt en geprobeerd nog een beetje te ontspannen. Kopieen gemaakt, en briefje geschreven voor de visa.
Maandag om 8 uur op het immigratiekantoor. Op aanraden van VSO personeel een uitgebreidere brief geschreven. Alle papieren ingeleverd, en zitten wachten tot een uur of 11. Daarna weggegaan, en om 4 uur nog een keer langs. Bleek de directeur, die als eerst een handtekening moest zetten,er niet te zijn... Morgen terug...
Dinsdag half 9, nog geen handtekening, maar de directeur was wel aanwezig, het ligt op de stapel... En wat een stapels papier hadden ze daar liggen overal! Hele muur lengtes met stapels papier met elastiekjes erom. Later weer terug.... Nog niets gebeurd.... Kom morgen maar weer terug! Het kantoor is niet echt wat je erbij voorstelt dat hoe een overheidsgebouw er uit moet zien. Kamer van 4 bij 4 met 3 bureautjes er in geperst, tv-tje (aan natuurlijk), stapels papier, 4 verschillende stoeltjes voor bezoekers, in verschillende staat van ontbinding.... En de muren waren ooit wit, maar vanaf stahoogte nu gevlekt bruin...
Woensdag, de handtekening van de directeur was gezet! Naar de beambte, maar denk maar niet dat ze hulpvaardig je snel willen helpen.... Na een paar uur wachten,en boel gebrom over de handgeschreven brief, heel geduldig blijven en lief lachen....gaf de beambte zijn stempel. Toen een collega van hem ernaar keek, zei hij dat het visa nog 1 maand geldig te zijn?!?! Hij zei dat het visa pas ingaat vanaf de datum van binnenkomst van Kameroen. Niemand anders was dit bekend, en niemand had er iets over gezegd, terwijl iedereen de visa stempel uitgebreid bekeken had... We weten nog steeds niet zeker wat de regel nou is, maar wel dat de regels niet bij iedereen bekend zijn en op zijn minst anders worden geinterpreteerd en toegepast. Maar uiteindelijk konden we maar 2 maanden visa bij krijgen. Als we 3 maanden hadden gekregen, konden we meteen de verblijfsvergunning voor 2 jaar aanvragen, wat op z'n hoogst 1 uur duurt! Dus moeten we in ieder geval over 2 maanden weer terug. Feest!! Maar goed, nu moest er nog een 'fiscale postzegel' worden gekocht, maar de vertegenwoordiger van het ministerie van financien was er niet, dus kom morgen maar terug...
Donderdag, half 9, de aanvraag was langs Financien gegaan! Maar de onderdirecteur, die haar handtekening moest zetten, was er nog niet. Wij weer wachten... geen onderdirecteur. Kom later maar weer terug.... Rond half 1 terug en eindelijk waren de visa klaar! En zijn we weer naar Bafoussam terug gereden!
Mirjam was nog 2 keer geweigerd om mee naar binnen te gaan omdat ze slippers aanhad!! 2 keer door dezelfde bewaker op verschillende dagen.... Veel mensen dragen hier slippers, en er geldt geen dresscode waar iemand iets vanaf weet. Erg raar. Over 2 maanden maar nette dichte schoenen mee!

We zullen niet meer zo snel klagen over de Nederlandse overheidsdiensten na deze ervaring...

Muziek

Gelukkig hebben we onze eigen muziek meegenomen, want de muziek hier is over het algemeen niet echt onze smaak. De algemene opvatting hier lijkt te zijn dat het volume van de muziek altijd zo hoog mogelijk moet staan. Dat de speakers beginnen te kraken en piepen lijkt niemand daarbij te storen...

Kado

Iedereen bedankt voor de lieve mails en skype belletjes (ook al kwam niet iedereen er door...) voor mijn (Mirjams) verjaardag!!!
Wat een geweldig kado, de overwinning van Nederland!!! En maandag avond kwam het water weer op gang, en konden we weer douchen. Echt een kadootje, een warme douche!!!

Water

We hebben al meer dan een week geen water meer.... Dat brengt nieuwe uitdagingen. Zo min mogelijk afwas maken (eenpansgerechten), met nog minder water wassen (niet naar buiten, dan word je viezer), bier drinken om niet meer drinkwater op te maken (hele uitdaging :)! Tussendoor hebben we nog 2 emmers water kunnen tappen toen het water er heel even weer op kwam. Maandag begon het te stort regenen en mega onweer, en bedachten we weer dat het zonde is dat we geen regenwater kunnen opvangen. We hadden al eerder het idee opgevat om een gat te maken in de regenpijp, die bij de keuken naar binnen loopt. En dat hebben we toen maar gedaan! Hier een foto van het kunstwerk! Met touwtjes om het water naar beneden te geleiden! We hebben 2 emmers en de vuilnisemmer vol kunnen laten lopen met water! En het gat gedicht met een kurk. Een mannetje van RIC heeft woensdag onze ton gevult met water, bij iemand van RIC die nog wel water heeft. We hebben ook nog een extra ton gekocht, want het is wel erg fijn als je de wc 2 keer op een dag kan doortrekken... In het trappenhuis van het gebouw ruikt het aardig naar niet doorgetrokken wc's :( Het is voor hier erg lang dat er geen water is, 2 dagen is meestal wel het maximum. Dus dit is, zelfs voor hier, vrij bijzonder. Ze denken dat het te maken heeft met stroom uitval in Bandjoun, een stadje voor Bafoussam. Daar is namelijk al meer dan een week geen electriciteit. We wachten af...

Auto

We hebben een deal gesloten met RIC om een auto van hen te kopen. Ze hebben er 2 te koop staan. Degene die wij gaan kopen is een Toyota, diesel, 4 wheeldrive. Ze gaan hem eerst helemaal opknappen, Hanno heeft een lijst gemaakt wat nagekeken en vervangen moet worden. Ze zouden hem voor minder verkocht hebben in deze staat, maar wilden hem wel opknappen en voor wat meer aan ons verkopen. Dus hebben we een vaste prijs afgesproken, waarin alle reperaties zitten die we aangegeven hebben, en die eventueel nog door een monteur worden gevonden. We denken dat het een goede deal is, omdat we wel een paar goedkopere auto's hebben gezien, maar waar dan toch ook nog weer wat aan gedaan moet worden. Ze zijn inmiddels begonnen met de werkzaamheden. We kunnen het volgen, want ze zijn aan de overkant van de straat bezig! Dus hopen we over een aantal weken weer auto te kunnen rijden. Is een stuk makkelijker en sneller dan de minibus, en we kunnen meteen ons tijdens de vrije tijd en in de vakantie verplaatsen!

Uitnodiging

Vorig weekend werden we uitgenodigd bij een collega (Espoir) van Hanno. Zij was naar Bamenda geweest en had voor ons folon mee gebracht. Dit is een blad groente. Ze had het speciaal voor ons klaargemaakt, met een casave rol. Ze malen en koken de casave tot moes, wat dan vrij kneedbaar word, en in rollen word gekneed. Zo kun je met je handen een stuk er af halen, en er een kuiltje in kneden en de folon er in scheppen. Wij kregen er een vork bij! Het gezin had 's middags al veel gegeten, dus zaten wij daar met z'n tweeen te eten. Het is hier de gewoonte als je de stad uit bent geweest en je komt terug je een cadeautje mee neemt voor de achterblijvers (of in ieder geval degene die wisten dat je weg zou gaan). Meestal is het iets van fruit of groente. Vandaar dat we dit eten kregen aangeboden. Toen wij van de cursus in Ndop kwamen hadden we eigenlijk ook wat mee moeten nemen.... Wat we niet hebben gedaan. We hebben het daar over gehad met Espoir, en uitgelegd dat we er niet aan gedacht hadden... Cultuur verschil!
Na het eten werden we mee genomen voor een verrassings bezoek aan meneer en mevrouw Abiyah. Er ging nog een pan folon en casave mee... Daar gekomen, vonden ze het geweldig dat we kwamen. Moesten we (veel) alcohol drinken, ter ere van hun kleinzoon, die lag te slapen in een wieg in de woonkamer. En nog meer eten.... Wij zaten al erg vol, maar we moesten nog meer eten. Wat nieuws waarvan we de naam zijn vergeten, wat je in de vorm van een krater op je bord kreeg. Daar in ging een kerrie achtige saus met de huid, en ingewanden van een koe erdoor.... Had eerst het vlees beleeft geweigerd, maar moest toch echt er van proeven. Het naar binnen gewerkt zonder al te veel te bedenken wat het stuk was wat ik aan het opeten was...
De foto is nog van de ontvangst bij RIC; een meereizende VSO-er had wat foto's gemaakt.

Ditjes en datjes

We zijn afgelopen week weer lekker wezen shoppen! Handdoeken, beddengoed voor de gastenkamer, en groente en fruit. We zijn nu een aantal keren bij de zelfde dames wat wezen kopen. We krijgen nu extra's toegestopt! Wat extra kleine aubergines, extra handje bonen, extra aardappels bij de emmer. Erg leuk om te zien! Ook extra en gratis: beestje in de rijst en couscous... Alles goed uitzoeken, en wassen.
We hebben een wasman! We krijgen onze eerste lading zaterdag terug, dus we zullen zien hoe goed hij is! En of hij water had :)

Huis

Hier zijn wat foto's van ons huis! Mirjam heeft de kussens op de stoelen en banken gemaakt, en de inrichting veranderd naar onze smaak! De timmerman heeft afgelopen zaterdag de kast in de woonkamer en keuken gebracht. Dat maakt het leven weer een stuk opgeruimder!

Minibus

Twee weken geleden, woensdag tot en met zaterdag, waren we in Bamenda en Ndop. In Ndop zijn we naar een cursus geweest van VSO.
Woensdag middag zijn we van uit hier vertrokken met een taxi naar de andere kant van Bafoussam. Daar hebben we een minibus genomen naar Bamenda. De tocht met de minibus heen en terug heeft ons doen besluiten heeeeeel snel een auto te kopen!! Je zit met 20 man in een busje gepropt wat bedoelt is voor 12 mensen.... Zeker voor Hanno is het geen pretje om met z'n lange benen 2 uur klem te zitten, zonder ook maar een centimeter ruimte om te verzitten, en als je over een hobbel gaan je hoofd tegen het dak te stoten.... Je koopt en kaartje bij het busje die als eerst volgende vertrekt naar jouw bestemming, en dan moet je wachten tot alle plaatsen verkocht zijn. Ze gaan niet eerder weg dan dat alle plaatsen bezet zijn. Op de heen weg was er nog 1 plaats over toen er een erg dikke dame aan kwam waggelen. Die moest ook mee.... In de rij waar nog een plekje was, ging een man luid protesteren, dat de vrouw te dik was om er tussen te passen. En toen de dame zich er toch tussen propte kreeg ze nog: "You're too fat, woman!!!" te horen. Op de terug weg zat ik tussen 2 zittingen in, gat van 10 cm.... Maar gelukkig allemaal dunne mensen in de rij!
In Bamenda aangekomen, hebben we 2 andere vso-ers ontmoet, en met hen een taxi naar N'Dop genomen. Dat was nog een uur rijden. We waren gehuisvest in een katholieke missiepost. De ruimtes waren erg sober maar goed verzorgd. We hadden een "glow in the dark" Jesus aan het kruis boven ons bed hangen.... Het uitzicht was schitterend! Ndop ligt in heuvelachtig gebied. Het was erg goed om andere vso-ers te spreken, en nieuwe mensen te ontmoeten. Donderdag en vrijdag hebben we een intensieve cursus gehad. We moesten in groepen verdeeld een businessplan schrijven. Veel vso-ers zijn adviseurs en het schrijven van een businessplan kan hun helpen met van alles op een rijtje te zetten en een goed financieel voorstel te doen. Het was een zwaar onderwerp, maar de cursus was goed onderverdeeld in activiteiten en opdrachten. En de groep van Hanno had een lachwekkende business verzonnen, en daar hebben we heel wat om af gelachen! Ze hadden een machiene die poep omzet in gas, waar ze dan een restaurant mee zouden voorzien om op te koken. Maar het gedeelte van presenteren, om investeerders over te halen om in hun plan te investeren, was elke keer lachwekkend.
De missiepost verzorgde al het eten, wat erg goed was! Vrijdag avond zijn we naar Bamenda gegaan en hebben bij een van de vso-ers geslapen. Zaterdag weer terug naar Bafoussam.

En verder...

Afgelopen week heeft Hanno zich verdiept in de mensen, processen en systemen van RIC. Mirjam is lekker bezig geweest met naaien van kleding en kussens voor de bank. We hebben stof gekregen van RIC met hun logo en slogans er op. Dan kan Mirjam een pakje voor Hanno gaan naaien!
Vrijdag kwamen er 2 vso-ers langs, ze waren op weg naar Foumban. We hebben met hen in een restaurant gegeten. Het eten was goed, maar de aankleding van het restaurant..... Erg kitsch op z'n zachtst gezegd.
We hebben tot nu toe al het voetbal kunnen volgen! Het is erg jammer dat Kameroen niet door is, ze waren hier erg teleurgesteld.... Maar ze zijn wel blij voor ons als Nederland wint, dat is wel leuk! We hebben elke wedstrijd als Nederland speelt onze geluksarmbandjes omgehad!! Dank je wel Anda!!! De wedstrijd tegen Kameroen hebben we thuis gekeken. We hadden eigenlijk met een collega willen kijken, maar omdat we weg van kantoor waren die dag hadden we niet meer afgesproken. We hebben dus gewoon uitbundig kunnen juichen toen Nederland scoorde :-)
Zaterdag hebben we het nieuwe kleinkind van Meneer Abiyah mogen bewonderen. Zijn dochter had een zoontje gekregen. We gingen naar een prive kliniek. Dat klinkt goed, maar is niet wat je je er bij voorstelt... De weg er naar toe, op een heuvel, was erg hobbelig, moet je niet aan denken als je al weeen hebt, of als je met spoed daar naar toe moet, want je kan echt niet harder dan 30 rijden. In een kliniek, of ziekenhuis zorgen er geen verplegers voor je, maar dat doet de familie. Zij zorgen voor het eten en verzorgen de patient. Hier was het de moeder en 2 zussen. De baby was via een keizersnee ter wereld gekomen. De kamer was niet hygienisch voor Nederlandse begrippen, afgebladderde verf, vlekken op de muur waar je niet over na wilt denken... De baby was een schatje, erg klein. Het lag enorm ingepakt in een wiegje, wollen kleertjes aan en mutsje op, in 2 handdoeken gewikkeld, onder een wollen deken. In Nepal hadden we dit ook al gezien. Ze geloven dat baby's warm gehouden moeten worden... De naam van het kindje word over een paar dagen bekend gemaakt.
Wij krijgen veel suggestieve hints over kinderen krijgen. Zeker als ze horen hoe lang we getrouwd zijn. We kregen al een aanbod van een dame van RIC dat ze wel op het kind zou passen.... We proberen nu maar om uit te leggen, het hoe en waarom, om van de hints af te komen.
Eten

We eten tot nu toe vaak vegetarisch. We zijn nog niet naar de vleesmarkt geweest. Wel hebben we zaterdag vlees spiesjes gegeten. Meneer Abiyah had ons mee genomen om een biertje te drinken. Ze waren goed gegaard op een bbq. De groente die we hier kunnen krijgen is wel aardig het zelfde als in Nederland. Wortels, bonen, groene paprika, tomaten, aubergine, courgette, kleine komkommers en kolen. Kruiden is wat moeilijk te krijgen, en duur. Ze maken hier alles met maggi. We kregen van uit vso al de waarschuwing, om dat niet te veel te eten of te gebruiken, omdat het alleen uit E nummers bestaat. Gister hebben we wel een enorme bos basilicum gekocht. Tot nu toe hadden we dat nog niet gezien. We proberen het nu te drogen, om dan te bewaren. Een deel hebben we verwerkt in pastasaus, die we van verse tomaten hebben gemaakt, en in potten hebben gedaan! We eten elke dag veel fruit! We maken lekkere fruitsapjes! Ananas, mango, sinaasappels en natuurlijk bananen. We hoorde dat het mango seizoen bijna over is, dus we genieten er nog even van! De mango's worden wel duurder. 2 Weken terug hadden we 12 kleine mango's voor 400 franc en gister 5 voor 500 franc.... Is nog steeds weinig, 500 franc is 75 eurocent. Er zijn hier wel verschillende soorten mango's, in Nederland kom je meestal maar 1 (grote) soort tegen. Verder hebben we aardappels, rijst, pasta en couscous (uit de supermarkt). We hebben de cassave en yams nog niet gekocht en uitgeprobeerd, maar dat gaan we vast nog doen. We doen het qua budget tot nu toe wel goed, van Hanno's salaris. Voor de extra's moeten we wel oppassen.

Internet

We hebben internet in huis! Het heeft even geduurd. Het internet bij RIC, wat al niet al te betrouwbaar en snel was, hebben we nu doorgetrokken (buitenlangs het gebouw, zie foto :-) naar ons huis. De verbinding loopt via een heel lange netwerkkabel en 4 netwerkswitches, maar toch hebben we nu een redelijke kans op een verbinding, in ieder geval hebben we al succelvol kunnen skypen! En ook de blog bijwerken gaat nu een stuk makkelijker.

Korte update

Alles gaat goed hier, op verzoek hierbij alvast 2 foto's van waar ons appartementje is. Komende week hopen we vanuit huis te kunnen internetten, dan willen we ook proberen wat meer persoonlijke mails te kunnen sturen.

Thuis

Na een paar dagen vertraging zijn we in Bafoussam aangekomen. Bijna al het personeel van Hanno's nieuwe werkgever (RIC) was aanwezig om ons te ontvangen. Eén van de personeelsleden had een maaltijd voorbereid, die er na de rit uit Yaoundé goed in ging. De ontvangst was heel erg positief, erg fijn om zo'n warm welkom te krijgen!
Ons appartement is in het zelfde gebouw als RIC, maar dan op de vijfde en bovenste verdieping. Pal achter het gebouw ligt de Chefferie van Bafoussam, de woning van de 'chef' of 'fon', de traditionele leider. Het uitzicht vanuit het appartement is erg mooi, we kijken uit over een stuk van de stad en het heuvelachtige landschap. We hebben donderdag en vrijdag vrij gekregen om te settelen. We hebben wat inkopen gedaan en ons huisje schoongemaakt en ingericht. Helaas was er donderdag de hele dag geen water, maar we hadden gelukkig een voorraadje. Nog niet alles is klaar in het huis, maar inmiddels zijn we al redelijk gesettled. Nog een paar spulletjes kopen op de markt, en zaterdag zijn we naar de voetbalwedstrijd tussen RIC en de lokale oogartsenkliniek gegaan, die eindigde in een glorieuze overwinning van 2-0 voor RIC!
Hanno is nu gestart met werk en is druk bezig om de mensen en de organisatie beter te leren kennen. Inmiddels hebben we ook weer wat betere toegang tot internet, op het kantoor van RIC is namelijk internet. Erg leuk om de reacties op de blog te lezen!

Corruptie

De naam van Kameroen prijkt in de hoogste regionen op de wereldranglijst van corrupte landen. Je moet er dus altijd op letten dat mensen, met name officials, vaak een bijdrage ('cadeau' of 'motivation') willen om iets gedaan te krijgen. Met dat in het achterhoofd was het wel even slikken, toen we aan het eind van onze taxirit door gewapende militairen om onze papieren werd gevraagd. Onze eindbestemming was 'mont Mbankolo', waar we een mooi uitzicht over Yaounde verwachtten te hebben. De militairen lieten duidelijk merken dat het strikt verboden was om daar te komen. Er zouden borden hebben gestaan. Nu staan er niet zo veel borden langs de wegen hier, in ieder geval vrijwel geen verkeersborden. Maar hoe dan ook was dit militair terrein waar je niet zo maar mocht komen. Met de gedachte van corruptie in het achterhoofd konden we dus wel verwachten dat er een hint zou komen om een 'motivation'.

Maar die hint kwam er niet. We zijn rustig en Vriendelijk gebleven en na een kort oponthoud zou een van de militairen ons verder helpen. Hij leidde ons langs een hutje naar een punt waar er een mooi uitzicht was over de stad. Na gezellig wat met hem gesproken te hebben en van het uitzicht genoten te hebben konden we onze afdaling inzetten. De soldaat, Marcel, komt oorspronkelijk uit het zuiden van Kameroen. Hij gaf zijn telefoonnummer nog, voor als we nog een keer naar het zuiden reizen. Geweldig om op deze manier positief verrast te worden!

He jij daar, zwarte!

Als we in Nederland zoiets op een markt tegen een kleurling zouden zeggen, zouden er heel veel landgenoten over ons heen vallen. Maar hier komt het vaak voor, dat je als 'le blanc' of 'la blanche' ('witje') wordt aangeproken. Soms zit er een negatieve lading aan, maar meestal is het helemaal niet als discriminerend bedoeld.

Al bijna een week in Kameroen

Wat we de hele dag doen? We hebben elke dag training van VSO. We beginnen om half 9 tot 5 uur. Van het hotel is het een 20 minuten lopen naar het VSO kantoor. Onderweg halen we een broodje bij de bakker, en eten het voor we beginnen, buiten bij het kantoor. We genieten van de vogels die zingen, en alle beestjes die voor bij kruipen en vliegen. We hebben de VSO staf leren kennen, door 5 minuten te 'speeddaten'... En Mirjam had de meeste roddels verzameld!! We hebben uitgebreid te horen gekregen wat VSO hier doet, en welke restultaten ze geboekt hebben. Het begint echt van onderaf aan om kleine dingen te veranderen. Door mensen bewust te maken dat ze een keuze hebben, rechten, wil om dingen te veranderen, zien ze nu veranderingen die vanaf onderaan de samenleving naar boven worden gebracht. We hebben taal les gehad in Pidgin. Een verbasterd engels. Wie weet wat "pickin" betekend mag het vertellen!! Cultureel hebben we geleerd dat je je deur op slot moet houden, als je wilt dat niemand binnen komt banjeren. Dat je als vrouw niet met je benen over elkaar moet zitten, dit is erg moeilijk voor Mirjam maar ze doet haar best!!!

Voor lunch hebben we een supermarktje gevonden waar ze bruin brood verkopen. We nemen er dan wat groente, tomaat en paprika, bij om op brood te doen. De prijzen van eten zijn niet erg laag hier. Het is vergelijkbaar met Nederland. Voor het avond eten zijn we een aantal keer met andere vrijwilligers wezen eten, en 2 keer zelf eten gemaakt met wat we konden vinden. Het is een beetje crea doen: jam potje als kopje, voor koffie gebruiken. We filteren het kraanwater, tot nu tot gaat dat goed. Het water is wel erg vies... Als je de wastafel laat vol lopen met water is het bruingeel. Er is een koppel vrijwilligers die ons al aardig wat wegwijs hebben gemaakt. Erg fijn om van alles te kunnen vragen, waar je wat kunt vinden, en waar je goed kunt eten.

De eerste paar nachten zijn we aardig lek gestoken, maar na het ophangen van ons muskietennet gaat dat goed. Toch is het voor al 's avonds nog oppassen, want die muskieten zijn aardig gebrand op wit bloed :{ We hebben nogal moeite met slapen, we slapen niet zo veel. We moeten het denk ik de tijd geven om te wennen. We gaan op tijd naar bed, zijn na een dag training aardig moe.

De warmte is aardig uit te houden. De afgelopen dagen is het redelijk bewolkt geweest en dan is het goed uit te houden. Vannacht en vanmorgen heeft het geregend, en dan koelt het lekker af!! Als je net denkt, nu kan het niet harder regenen....gaat het nog harder! Het geeft een geluid alsof je naast een waterval staat, een enorm gebrul van neerstortend water!!

Aangekomen

En dan opeens zit je in Yaounde in een hotelletje. De reis is op een kleine vertraging na, goed verlopen. Op het vliegveld van Yaounde zijn we opgehaald door VSO'ers die ons naar ons onderkomen voor de komende 2 weken hebben gebracht. Maandag begint de 'in country training' en die is de 21e afgelopen. De 22e of 23e zullen we naar Bafoussam reizen. We zitten dus nog 2 weken hier zonder een echt thuis te hebben, en dat is best een beetje vreemd, zeker omdat we ook nog niet weten hoe ons thuis er straks uit gaat zien. Maar Mirjam heeft de hotelkamer in ieder geval naar haar standaards schoongemaakt, en dat helpt haar wel een beetje ;-).



Het is hier behoorlijk warm, dus we doen een beetje rustig aan. We hebben een paar boodschappen gedaan in de wijk. Wat opvalt zijn hoe de taxi's er uit zien. Maar als je naar het weggedrag kijkt van de meeste bestuurders dan zijn al die krassen, deuken en loshangende onderdelen ook makkelijk verklaard.

Inpakken en afscheid nemen

De afgelopen dagen zijn we druk bezig geweest met de afsluitende zaken te regelen voor het vertrek. Alles is inmiddels ingepakt. We kunnen 2 keer 23 kilo bagage per persoon mee nemen, Dat is meer dan we dachten, maar toch nog een afweging wat neem je mee en wat niet. En wat moet mee:die dingen die je daar niet kunt krijgen. Zonnebrand bijvoorbeeld is niet te krijgen, dus daar gaan een paar flessen van mee. Als je dan in kilo's gaat rekenen, 1,5 kilo zonnebrand mee, geen matje van ongeveer dat zelfde gewicht enz., dus wat is echt belangrijk voor je. Goed begin om stil te staan bij wat je hebt, en wat je nu echt nodig hebt!! De dingen die we willen bewaren zijn opgeslagen.
We hebben alle inentingen gehad en een medische keuring,
De oorspronkelijke vertrekdatum van 1 mei is verschoven naar 8 mei. Daarom bivakeren we nog een kleine week in het huis van Hanno's ouders.
Een raar idee. Vorige week was de laatste werkdag van Hanno. Dat gaf een heel dubel gevoel. Aan de ene kant is het jammer collega's gedag te zeggen. Aan de andere kant is het onwijs spannend om deze stap te zetten en om nieuwe dingen te starten.
De komende tijd zullen we proberen om regelmatig iets op de blog te zetten zodat iedereen in Nederland een beetje kan volgen hoe het ons vergaat. Reageren kan ook op de blog, of natuurlijk gewoon met een mailtje.
Groetjes,
H&M

Welkom

Welkom op deze blog!